تنبازي 1

كاشي ها

پيچ موهايت را تاب نمي آورند،

صدايش درمي آيد از

                         مناره ها.

انسان در ملكوت و

حيوان را در طبيعت حيوان حمايت مي كني.

كدام از اين ها باشم

                         حيوان!

صداي اذان مي آيد

صداي اذان

 مي آيد

و مزاج تند مرا بر گُرده ي تو مكتوب مي كند

كه طولش را تازيانه رقم بزند.

طول تو اما

در كدام جهت رشد مي كند؟

راشد،

حيوان من!

چه حال و هواي ملنگي دارد وضو در حوضي

كه عرياني تو

               در آن افتاده

و دست هاي من است كه اندامت را در دايره هاي متواري

                                                       حبس مي كند.

تو با آن گنبدها

و موي بي تابي ات

حيوان عجيبي هستي

كه عجيب تر بودي اگر

                                گوشتخوار نبودم.

                                                                     18/6/88

''قسم به صبح و شب هاي ده گانه و جفت و طاق و شب، چون درگذرد''

                                                                 قرآن، سوره ي فجر

در هر يك از ما

روح حلقويِ يك درخت

                            حلول كرده

گاهي تف مي كنيم به روح يكديگر

تف

مثل شيري در مسير حلقه ي آتش.

در هر يك از ما

روح يك حفره رسوخ كرده

كه زير لباس

درونِ مان

مادرزاد تهي

و وجودمان تنها

به خرده آبي ست در عمق

آبي كه هميشه از پائين تنه ي درختان روان شده

                                                      به رواني نوشيدن آبي.

روح ما درختي

كه ريشه در چاه دارد

و كيفيت چاه

آب سر بالايي در اندام شاخه ها

كه گاه

با چسبناكي

             از تهي گاهِ شان جاري مي شود.

قسم به زير لباس

هنگامي كه مي پوشيد.

قسم به شيري كه اهليِ آتش است

هنگامي كه خاموش.

قسم به ريشه هاي درخت،

بگذاريد كمي

تف كنم

         به تهي گاهِ روحِ تان.

                                                    زمستان 87

برای آنهایی که دست از دهان نمی شناسند

                            گذشته اي ندارند.               

مردسالاری به مثابه گوز

می گویند یک روز دخترعمه ام در جمع خانوادگی شان ناغافل، گوز ناقابلی زده بود و پس از لحظه ای که خلاء حاکم بر فضا شده بود، پسر بزرگ عمه شروع کرده بود به دعوا کردن که چرا گوزیدی؟

دختر عمه گفته بود: «حلوا خور! چرا خودت همیشه می گوزی؟»

و پسر عمه در جواب: «من مَردَم تو چی؟»

این هم یک جورش است. اسمش را گذاشته ام «مرد سالاری گوزی».

تازه، تنها این که نیست. گوزی های دیگری هم داریم. مثل گذاشتن عنوان های دهن پُرکُنی مثل عنوان بالا برای چیزهایی که نه چندان.

   ببخشید،

   فراموش کردم

   قبل از این که بمیرم

   ناخن های بلندت را بگیرم.

از نیمه هایش که گذشتیم

می رویم به حیاط

می نشینیم زیر ِ درخت گیلاس .

پرنده ای هست که هر شب

آوازش از

            مخفی ترین شاخه می آید

تا صبح

         گوش می دهیم

و اصلا مهم نیست که چند سالی ست

درخت ِ گیلاس را

           بُریده ایم .