همه ما مي دانيم كه طرز نگارش متون ادبي در هر برهه زماني با توجه به تغيرات فرهنگي و اجتماعي تغير مي كند. بنابراين يك نوع ارتباط ديالكتيكي بين طرز نگارش و فرهنگ غالب در جامعه وجود دارد.

در سالهاي اخير مشاهده مي شود كه بسياري از نويسندگان ما شيفتگي بسيار زيادي به نوشتن با سبك پسامدرن دارند ، كه البته بسياري از اين متون نشان ميدهند كه اين نويسندگان تا چه حد از درك پست مدرن عاجز بوده و با يك نوع سردرگمي و آشفته نويسي مي خواهند به اصطلاح پسامدرنيستي باشند و از غافله عقب نمانند.

من به هيچ وجه اختلافي با فلسفه پست مدرن و نوشتن به اين شيوه ندارم ؛ اما براي اينگونه نوشتن بايد ببينيم فرهنگ و فلسفه پست مدرن تا چه حد در جامعه ما جريان دارد .

براي مثال يكي از مفاهيمي كه در تعريف پست مدرن از آن استفاده مي شود « تصوير محوري » است . شبيه سازي در جوامع فراصنعتي باعث شده است كه تصاوير و ايماژها واقعي تر از امر واقع به تظر آيند. در اين جوامع تمايز بين امر شبيه سازي شده و واقعيت محو شده و انسان ديگر هيچ استنباط مستقيمي از خود واقعيت ندارد و زندگي او تحت سيطره ايماژها قرار دارد . اين سيطره تصاوير تا آنجا پيش رفته است كه انسان تا تصوير كالايي را نبيند به سودمندي آن باور نمي آورد. در آستانه سال 2000 ، دوربين هاي ديجيتالي انقلابي تمام عيار در عرصه تصوير و تصوير برداري ايجاد كردند و به موازات اين تحولات در دوربين عكاسي و فناوري تصوير برداري و چاپ عكس ، بزرگترين جلوه ايماژ كه عبارتند از: آگهي هاي تجاري و تبليغاتي ، تلوزيون ، اينترنت و روزنامه ها مردم جوامع غربي را با تصوير بمباران مي كنند. بنابراين تصاوير اشياء به تدريج عين خود اشياء شده و يك فرا واقعيت را بوجود آورده اندكه از خود واقعيت هم مهمتر است.

كاملا مشخص است که در كشور ما اين اوضاع فرهنگي و امكانات فناورانه هنوز وجود ندارد يا در سطح بسيار نازل تري وجود دارد . بايد قبول كنيم كه در جامعه ما حتي مدرنيسم نيز سير طبيعي خود را طي نكرده است و در پيامد آن پست مدرنيسم نيز با اين اوضاع اجتماعي نمي تواند به طور كامل گسترده شود، و كوشش براي اينگونه نوشتن ها فقط بازتوليد آثار ادبي است كه نه در داخل كشور و نه در خارج كشور مخاطب نخواهد داشت . پس با اين وجود بهتر نيست هر اندازه كه پست مدرن زندگي ميكنيم پست مدرن بنويسيم ؟َ