جایی برای شک

manxman — Thu, 05 Jun 2008 16:07:18 GMT

« سکوت به ما نزدیک است . »

موریس بلانشو

manxman — Mon, 28 Apr 2008 06:53:18 GMT

دنیا را دور هم زده باشی باز

جای دوری که نرفته ای .

با همین خیابانی که می خیزد به اتاقت

باید از خواب برخیزی

با خیابان خانگی ات راهی شوی

راهی شوی که می رسد به خانه اول مان .

تازه می فهمی دنیا کوچکتر از آن حرف هاست که هر گردی گردو

و با این حساب

تمام رودها و دریاها به دستشویی خانه تان

و تمام روسبی خانه ها

در تخت خواب تک نفره ات .

مثل این نیست

هیچ جای زمین را نرفته باشی و

زمین با تمام پستی بلندی هاش

به تو رفته باشد ؟

مثل چندی پیش

که چندی مانده بود زمین را دور بزنی

دورَت زدم

و نفهمیدی از کجای این جهان خورده ای

به همدان

که جای کوچکی ست برای زیستن

بدون هیچ چیز

بدون همه چیز

و شهری ست با چشم های خمار آلود

که می خواهند

دنیا را خلاصه کنند به مادینگی ت .

manxman — Tue, 25 Mar 2008 07:16:18 GMT

در كه باز مي شود

در به دَرَت مي شوم توي اتاق

پنجره سر از ديوار در مي آورد

و با چشمي نيم باز

تو را ديد مي زند

سر روي زمين مي گذاري

زمين ،

سر از روي من در مي آورد

به روي پاشنه مي چرخي

با سري به خيابان

چاي ، با كمي از تو كه افتاده است توي فنجان

طعم عجيبي گرفته

مي گيرد

مي پاشَمَت به ديوار

ديوار، پا مي شود

دست مي شود

پنجره را مي بندد

و مي نشيند با هم چاي بنوشیم .

manxman — Thu, 17 Jan 2008 19:28:18 GMT

بر شیب ِ گردنه

اتوبوس

آرام پیچ می خورد

سکون

با پیچش گردنی

در هم شکسته است

manxman — Sat, 20 Oct 2007 21:01:18 GMT

بر گورش نوشته بود :

آرزو می کنم اجزاء بدن ام به موجوداتي كه فكر مي كنند تبديل نشوند .

. . . 5

manxman — Fri, 17 Aug 2007 13:00:18 GMT

از قاب عکس روی دیوار بگیر

تا یقه ی این پیراهن که چسبیده است به گلویم

می توانستند جای ما نفس بکشند

و جای خودشان نفس بکشند

جای این که خودشان باشند

می توانستم همین قلم مو باشم

که مدام سرش را پایین می اندازد

و قرمز بالا می آورد

بهتر که می دانی

قرمز به کجای نقاشی ات می آید

به نقاشی کجایت نمی آید

می توانستی قاب عکسی باشی به دیوار

چشم دوخته به دگمه های پیراهنم

که تا بیخ گلویم را خورده اند

می توانستی جای این درخت باشی

که توی عکس ، هر جایی

از اندام صخره های الوند بالغ شده

و پیراهنی که باد

با تمام حرفها چسبانده است به صورتش

توی این اتاق

می توانستیم دو تا باشیم

مثل آینه ای که افتاده است توی خودش

مثل آینه ای که افتاده ایم توی خودش

توی بیرونش

من و کودکی ام

manxman — Mon, 30 Apr 2007 09:08:18 GMT

کیوان ! فلسفه بازی است و فیلسوف مثل بچه ای است که گِل بازی می کند و سر تا پایش را با گل یکی می کند.

کیوان من در کودکی یک فیلسوف بودم . دهان که باز می کردم مادرم را وحشت بر می داشت. فکر می کردم همه چیز را باید ببلعم و برای اینکه بهتر ببینم دهانم را بیشتر باز می کردم. برای من جدیتی که در کودکی هنگام بازی داشتم هیچ وقت تکرار نمی شود. من با تمام وجود بازی می کردم و با تمام وجود کتک می خوردم. همیشه سینه حیوانات مرده را می شکافتم تا علت مرگشان را کشف کنم و هر بار با یک دلیل ساختگی خودم را قانع می کردم مثلن میگفتم : علت مرگش شکسته شدن دنده هایش است در حالی که خودم سینه اش را شکافته بودم.

کیوان ما الآن هم همین کا را می کنیم. هیچ وقت به واقعیت یک چیز پی نمی بریم چون چیزها را با ذهن خودمان می سنجیم و تنها بازتابی از آنها دا در ذهن مان سازمان می دهیم و از این قاعده نمی توانیم فرار کنیم. من و تو فقط با نمادهایی که از واقعیت چیز ها می سازیم بازی می کنیم. زندگی یعنی معلق بودن بین هست و نیست یعنی شک. اگر من به حقیقت یک چوب کبریت حتی پی ببرم و شک بمیرد زندگی هم خود به خود مفهوم خود را از دست می دهد.

کیوان کشف حقیقت چیز ها ـ کشف بزرگ و ... معنی ندارد و همچنین انکار حقیقت چیزها هم معنی ندارد. چیز هم وجود دارد هم وجود ندارد یا نه وجود دارد نه وجود ندارد. برای ما چیز قراردادی است که در ذهن و به واسطه شعور و زبان اتفاق می افتد و ربطی به امر واقعی ندارد یا دارد (شک دارم که ربط دارد یا ندارد ).

کیوان فیلسوف کاری جز بازی کردن با این مفاهیم ساختگی نمی کند و من در کودکی بسیار جدی تر بازی می کردم. کیوان باور کن من در کودکی یک فیلسوف به تمام معنا بودم.

من و کودکی ام :

ادبيات پُست مدرن يا پَست مدرن ؟

manxman — Thu, 08 Mar 2007 14:27:18 GMT

همه ما مي دانيم كه طرز نگارش متون ادبي در هر برهه زماني با توجه به تغيرات فرهنگي و اجتماعي تغير مي كند. بنابراين يك نوع ارتباط ديالكتيكي بين طرز نگارش و فرهنگ غالب در جامعه وجود دارد.

در سالهاي اخير مشاهده مي شود كه بسياري از نويسندگان ما شيفتگي بسيار زيادي به نوشتن با سبك پسامدرن دارند ، كه البته بسياري از اين متون نشان ميدهند كه اين نويسندگان تا چه حد از درك پست مدرن عاجز بوده و با يك نوع سردرگمي و آشفته نويسي مي خواهند به اصطلاح پسامدرنيستي باشند و از غافله عقب نمانند.

من به هيچ وجه اختلافي با فلسفه پست مدرن و نوشتن به اين شيوه ندارم ؛ اما براي اينگونه نوشتن بايد ببينيم فرهنگ و فلسفه پست مدرن تا چه حد در جامعه ما جريان دارد .

براي مثال يكي از مفاهيمي كه در تعريف پست مدرن از آن استفاده مي شود « تصوير محوري » است . شبيه سازي در جوامع فراصنعتي باعث شده است كه تصاوير و ايماژها واقعي تر از امر واقع به تظر آيند. در اين جوامع تمايز بين امر شبيه سازي شده و واقعيت محو شده و انسان ديگر هيچ استنباط مستقيمي از خود واقعيت ندارد و زندگي او تحت سيطره ايماژها قرار دارد . اين سيطره تصاوير تا آنجا پيش رفته است كه انسان تا تصوير كالايي را نبيند به سودمندي آن باور نمي آورد. در آستانه سال 2000 ، دوربين هاي ديجيتالي انقلابي تمام عيار در عرصه تصوير و تصوير برداري ايجاد كردند و به موازات اين تحولات در دوربين عكاسي و فناوري تصوير برداري و چاپ عكس ، بزرگترين جلوه ايماژ كه عبارتند از: آگهي هاي تجاري و تبليغاتي ، تلوزيون ، اينترنت و روزنامه ها مردم جوامع غربي را با تصوير بمباران مي كنند. بنابراين تصاوير اشياء به تدريج عين خود اشياء شده و يك فرا واقعيت را بوجود آورده اندكه از خود واقعيت هم مهمتر است.

كاملا مشخص است که در كشور ما اين اوضاع فرهنگي و امكانات فناورانه هنوز وجود ندارد يا در سطح بسيار نازل تري وجود دارد . بايد قبول كنيم كه در جامعه ما حتي مدرنيسم نيز سير طبيعي خود را طي نكرده است و در پيامد آن پست مدرنيسم نيز با اين اوضاع اجتماعي نمي تواند به طور كامل گسترده شود، و كوشش براي اينگونه نوشتن ها فقط بازتوليد آثار ادبي است كه نه در داخل كشور و نه در خارج كشور مخاطب نخواهد داشت . پس با اين وجود بهتر نيست هر اندازه كه پست مدرن زندگي ميكنيم پست مدرن بنويسيم ؟َ

. . . 4

manxman — Thu, 28 Dec 2006 13:45:18 GMT

من بالای تمام مزار های جهان

فاتحه همه را خوانده ام

حالا به حافظ بگویید

اگر کفنش نپوسیده

غزلی بر مزارم بخواند

می خواهم به احترام خودم

سکوت کنم

. . . 3

manxman — Wed, 13 Dec 2006 07:22:18 GMT

به خودم قول داده ام

دوستت داشته باشم

باید یک شاخه رز قرمز برایت بخرم .

بهار که بیایی

با گل های پیراهنت تاق میزنم

تو باز سر به سرم می گذاری

و من

بازوهایم ــ که مثل طناب باریک شده اند ــ را

دور گردنت حلقه می زنم

رز قرمزی که برایت خریده ام را

می کارم روی سینه ات

تا از خونت سیراب شود

تو هم مهربان شو

و دوستم داشته باش

حتی اگر

به قیمت یک شاخه رز قرمز تمام شود .